Bu sıralar hangi dergiye elimi atsam hangi linke tıklasam beni mutsuz, depresif ve umutsuz yazılar karşılıyor.

Aslında anlıyorum tabii ki ama bu kadar umutsuzluk da olur mu canım!

Ülkemizin -isterseniz diğer tüm ülkeleri de ekleyebiliriz- içerisinde olduğu durumun, özellikle ekonomik problemlerin, pek tabii ben de farkındayım ve etkileniyorum. Bunun eseri olarak zannediyorum “Great Depression” benzeri bir durum yaşanıyor.

Kitaplardan, kısa öykülerden, podcastlerden hatta malum sitedeki iş ilanlarının arasındaki postlardan bile umutsuzluk akıyor. Benim içlerime afakanlar bastı arkadaşlar. Ben daha fazla bu duruma katlanamıyorum. Bu yüzden de en iyi yapabildiğim şeyi yapıp yazmaya karar verdim bu durum hakkında.

Kafa dergisinin yeni sayısında bir yazı okuyordum. Tamemen kurgu bir hikaye ve anladığım kadarıyla ufak bir seri yapmışlar. Hikayenin önceki sayılarda neler anlattığını ufacık girişte bahsetmişler. Edebi açıdan güzel ve hatta konusunun muazzam bir distopya olduğunu düşünsem de bu yazıdan sonra yazmak istedim.

Bu yazı, canıma tak eden son yere denk geldi sanıyorum. Acaba tarih bizleri, 2015-2030 arasını umutsuzluk dönemi diye mi anacak? N’olur anmasın efendim. Titanic hepimiz tarafından bilinen bir eser diye tahmin ederek ufak bir alıntı yapmak istiyorum.

“Ciğerlerim hava ile dolu, kağıdım ve kalemim var.”

Size milyonluk şirketlerin 25 yaşındaki CEO’su gibi konuşmayacağım elbette, sanki her şey toz pembeymiş gibi.. Yine de bulunduğum ve yolda bulduğum şeylerden mutluyum. İçimde kötü, umutsuz, negatif hisler veya düşünceler yok. Oysa ki ben çok hızlı negatife kayabilen bir insanım, kendime biraz şaşırdım bu eserlerden etkilenmediğim için.

“Hayattaki dramalar ve trajiler aslında eserleri ortaya koyuyor” demişti çok sevdiğim bir hocam. Doğru aslında tüm sanat eserlerine göz atın, komedi nispeten daha azdır çoğu zaman. Bunlardan beslenmeyi ve bir şeyler yaratmayı destekliyorum ama n’olur artık umutsuz olmayalım, umutsuz yazılar yazmayalım. Durum bunu gerektiriyor veya herkes bunu düşünüyor diye o yoldan gitmemize gerek yok.

Sevgili hayat, bize iyi davran ve herkesin umudunu geri ver!

Kalbimdeki tüm şükran parçalarını özellikle yazarlara gönderiyorum, şimdikinden bile daha iyi eserler hazırlayabilesiniz diye.

Sevgiler,